Stille Wegen

183. Nieuwstadt - Vlodrop at EveryTrail

Een wandeling die langs de grens voert langs uitgestrekte velden en zo nu en een bos. Het valt op hoeveel grenspalen hier wel niet staan. Op sommige stukken nabij Haaren zie je er wel vijf in één oogopslag.
We beginnen de tocht in Nieuwstadt. Of het nou echt een vestingstad was, valt te betwijfelen, maar het had wel de potentie. We steken de afwateringsbeek De Vloedgraaf over en komen in het Duitse Isenbruch en lopen dan langs Schalbruch. Het zijn wel oude plaatsjes, maar er is niets van terug te vinden. Beide plaatsjes maken deel uit van de Gemeente Selfkant, het meest westelijke gedeelte van de Bondsrepubliek, waarvan diverse stukken na de oorlog door Nederland waren geannexeerd.
We schampen nog net Koningsbosch (De Boesj) om daarna via de grens naar Waldfeucht te lopen. Ik weet niet wat het is met die Duitse plaatsjes, maar ze missen toch dat schilderachtige van de Nederlandse dorpen. Dat neemt niet weg dat Waldfeucht heel oud is, een beloopbare grachtenwal heeft en een heus Slot, wat nu als gemeentehuis dienst doet. Ook hier vind je geen oude kerken.
Ook hier staat de tijd niet stil, want je struikelt hier over de oranje fiberkabels, die door een Nederlands bedrijf worden aangelegd. Heel Kreis Heinsberg, waar Selfkant en Waldfeucht weer deel van uitmaken gaat digitaal.
Bij Haaren komen we aan de grens een bijzonder kerkhof tegen. Ik dacht eerst dat het een oorlogskerkhof was, maar dat is niet het geval. De ontwerper had bepaald dat, onder het mom van: voor de dood allen verschillend en na de dood allemaal gelijk, alle perken en vooral kruizen (wit) hetzelfde moesten zijn. Zelf de paddenstoel moest worden uitgebannen en dat valt niet mee als je dorp Waldfeucht heet. Ik geloof dat ze hem nu hebben toegestaan, want er was geen houwen aan natuurlijk.
Ten hoogte van Voorst lopen we langs een moerasachtig bos langs en daarna langs de Kitschbach die over 500m de grens met Nederland en Duitsland vormt.
We naderen Vlodrop. Pas op het is net zoals Geldrop geen Vlodorp. We spreken van een methatese oftewel een medeklinkerverwisseling. De bewonders vonden dat destijds makkelijker uit te spreken. De Martinuskerk (1926) torent als een machtig gebouw uit het landschap. De witte nepraampjes zijn opvallend en het gebouw is opvallend groot voor zo'n klein dorp, maar dat heb je wel meer met kerken.
De wandeling eindigt bij het beeld van schoolmeester Gerard Krekelberg, dichter van het Limburgs volkslied "waar in 't bronsgroen eikenhout". Het feit dat het pas dateert van 1909, illustreert de jonge geschiedenis van de Limburgers, die met dit lied wilde aantonen dat ze toch ook bij Nederland hoorden. Het laatste couplet is zelfs een hommage aan de oranjes: "Waar aan 't oud oranjehuis, 't volk blijft hou en trouw....". Heel Limburg, dus ook de Belgen zingen dit lied, maar van dat laatste couplet moeten de Belgen niets hebben. Daarbij, de tekst is Nederlands, dus de Limburgers gaan wel heel diep met dit lied.